Kontynuacja tematu
Poniżej wykaz klasyfikacji wybranych luf działowych gwintowanych na podstawie wydłużenia komory nabojowej, w kolejności
Typ działa, oraz wartości w [mm]. pierwsza to graniczna wielkość dla kat I, druga dla kat. II.
37 mm armata plot wz. 39 - 6 i 30
57 mm armata plot S-60 - 10 i 90
85 mm armata plot wz. 39 - 10 i 60
57 mm armata ppanc wz. 43 - 20 i 200
85 mm armata ppanc - 10 i 100
76 mm armata wz. 42 -12 i 45
100 mm armata czołgowa - 5 i 60
122 mm armata wz 31/37 -12 i 180
122 mm haubica wz 38 -10 i 95
152 mm haubica wz 43 -10 i 100
152 mm hba wz 37 -15 i 120
Powyżej wartości z kolumny drugiej lufa kwalifikowana jest do kat III i do wycofania z użycia. Wielkości na podstawie instrukcji
Wartości graniczne dla kat II odpowiadają najczęściej spadkowi prędkości początkowej Vo o 10%. dla luf artylerii polowej, dla luf artylerii ppanc i plot w zależności od danych instrukcyjnych to 3,5 % - 7%
Do badania wydłużenia komory nabojowej używano zaraz po wojnie łuskę artyleryjska z wykręconym zapłonnikiem, mierzono wtedy odległość od krawędzi łuski do tylnej ścianki załadowanego pocisku Od wartości tej odejmowano wielkość fabryczną i wychodziła wartość wydłużenia. Obecnie jest to uniwersalne urządzenie. Jego głównym elementem jest drążek z zaznaczonymi długościami komór nabojowych dla danych armat z podziałką wewnatrz. Na drążek zakłada się wymienne koła o średnicy odpowiadającej wartości początkowej stożka przejściowego dla danej lufy. Po otwarciu zamka, włożeniu do komory nabojowej urządzenia z założonym właściwym kołem i wyzerowaniu urządzenia, mierzy się bezpośrednio wielkość wydłużenia.
Pozdrawiam

Jak widzisz Andrzeju nie ma w tym wykazie będących w uzbrojeniu WP dział artyleryjskich i czołgowych obecnie używanych:
122 mm 2S1
152 mm Dana
125 mm 2A46 - czołgi T-72M i PT-91
120 mm Rheinmetall - czołgi Leopard 2A4/5

Należy zwrócić uwagę, że w przypadku 2S1 wydłużenie komory nabojowej mierzy się dopiero po wystrzeleniu chyba 4000 pocisków (ważne jest tu odnotowywanie liczby strzałów w książce działa). Inną sprawą są wartości graniczne niezbędne do określenia kategorii lufy, co w przypadku dział gwintowanych (tam gdzie się mierzy wydłużenie komory nabojowej) są nieraz znaczne.

Inną sprawą jest określenie kategorii luf gładkościennych. Po wystrzeleniu około 180 pocisków podkalibrowych (według niektórych publikacji nawet mniej) armata 2A46 nie nadaje się do użytku. Przy jednym strzale pociskiem podkalibrowym jest "wyrywane" z przewodu lufy 57 g metalu (według instrukcji), po 15 strzałach ("wyrwane" 0,855 kg) należy już wyważać system stabilizacji przez nakręcenie odpowiednich pierścieni na lufę. Co zatem zostanie z lufy po 180 strzałach, gdy zostanie wyrwane łącznie 10,26 kg. Trochę mniej dewastują lufę pociski OF-19 i BK-14. Szacuje się, że wystrzelenie średnio 5 tych pocisków powoduje dopiero takie zużycie lufy, jak wystrzelenie 1 pocisku podkalibrowego. W związku z tym powinno się ewidencjonować w książkach działa liczbę strzałów, czego się nie robi - nie ma takich rubryk i miejsca. Tabele strzelnicze określają graniczną wartość powiększenia średnicy przewodu lufy od wartości nominalnej jako 3,4 mm i po tym lufa powinna być III kategorii (tak przynajmniej robią Rosjanie i Ukraińcy).
Pozdrawiam