Zapewne jednym z powodów takiego podwójnego używania nazw był powszechny wtedy element tajności i maskowania. Zgadza sie że w wydawanych dokumentach organizacyjnych np. w części mobilizacyjnej zarządzeń czy w etatach P i W używano wyłącznie nazw oficjalnych czyli pokojowych. Ale nie mozna negować używania w terminologii wojskowej (instrukcje dotyczace działalności w czasie W, dokumentacja operacyjna, ćwiczenia i treningi) również nazw nazwijmy je umownie "wojennych".
Dywizjony dowozu amucnicji (w instrukcjach i ćwiczeniach to dywizjony dowozu rakiet), miały na wyposażeniu zgodnie z etatem samochody transportowe do przewozenia rakiet taktycznych i operacyjno-taktycznych, nie przewoziły one typowej amunicji i nie były do tego przeznaczone.
Polowe Techniczne Bazy Remontowe (w instrukcjach i ćwiczeniach to Polowe Techniczne Bazy Rakietowe), (tutaj akurat skrót był bez zmian) nie miały żadnych zadan remontowych, jednostki te odpowiadały za przyjmowanie, przygotowanie rakiet do użycia i przekazywanie ich w okreslonych stopniach gotowości jednostkom rakietowym.
Brygady Artylerii i dywizjony artylerii wyposażone w sprzęt rakietowy (w instrukcjach i ćwiczenich to Brygady Rakiet Operacyjno-Taktycznech i dywizjony rakiet taktycznych).
Nazwy tzw "wojenne" odpowiadały faktycznym zadaniom tych jednostek w czasie W.
Nie podważam nazw używanych w dokumantach organizacyjnych. Staram sie jedynie przedstawić znane mi uwarunkowania, które były podstawą do takiego podwójnego używania nazw tych jednostek w terminologii wojskowej tamtych czasów.
Pozdrawiam
Andrzej

Pkt 2. tego zarządzenia brzmi.

Jednak nie było to włączenie w skład wspomnianych dywizji, co łączyłoby się ze zmianą ich etatów. Dywizjony zostały podporządkowane dowódcy dywizji (formalnie szefowi artylerii dywizji) pod względem szkoleniowym oraz gotowości bojowej.
Również wcześniejsze podporządkowanie dowódcy POW, miało na celu zapewnienie bezpośredniego nadzoru ze strony szefa artylerii okręgu nad szkoleniem i gotowością bojową. Natomiast faktyczna podległość pod 3 i 9 DZ na czas „W” wynikała z wojennych etatów tych dywizji.

Co do ustawienia 44. da na czas "W" to jego wpisanie do planu mobilizacyjnego ówcześnie obowiązującego PM-63 nastąpiło na mocy Zarządzenia Szefa Sztabu Gen. nr 0026/Mob. z dn. 20.11.1968 r. i tu faktycznie Witek ma rację, bo jest w tym dokumencie zaznaczone przy 44.da z przeznaczeniem dla 9 DZ, dywizjon miał przejść na wojenny stan etatowy w terminie SA, a odpowiedzialnym za rozwinięcie dywizjonu był dowódca 44. da

Jednostka ta była w Zestawie IV.

Więc ja faktycznie trochę na wyrost napisałem że został dywizjon włączony do 16 DPanc, podporządkowanie dowódcy 16 DPanc nie równało się wejściu w skład dywizji. Mea culpa.

1. Zgodnie z zarządzeniem Szefa Sztabu Generalnego WP Nr 0030/Org. z dnia 23 marca 1962 r. nakazano dowódcy POW utworzyć:
- 23 Szkolny Dywizjon Artylerii (JW 2783) w Toruniu,
- Szkolną Baterię Artylerii Przeciwpancernej (b. nr) w Toruniu.
Pierwszym dowódcą był ppłk dypl. Aleksander Michnowicz.
2. Zarządzeniem Szefa Sztabu Generalnego WP Nr 00123/Org. z dnia 21 października 1964 r. nakazano rozformować:
- 74 Warszawski Dywizjon Artylerii,
- 23 Szkolny Dywizjon Artylerii,
- Szkolną Baterię Artylerii Przeciwpancernej.
Na bazie rozwiązanych pododdziałów nakazano sformować Ośrodek Szkolenia Podoficerów Artylerii (JW 1677) z miejscem postoju w Toruniu (etat 4/267).
3. W 1966 r. ośrodek otrzymał nową nazwę Ośrodek Szkolenia Podoficerów i Młodszych Specjalistów Artylerii (nie znam rozkazu).
4. W 1973 r. wydano rozkaz o likwidacji Ośrodka (data zakończenia maj 1974 r.). Sprzęt rakietowy przekazano do JW 1036 w Orzyszu (Ośrodek Szkolenia Artylerii).

Jest taka książka Jacek Bilski, „Ośrodek szkolenia podoficerów i młodszych specjalistów artylerii 1965-1974”.

Pozdrawiam
Witek