DzU 1998, 16 września, nr 120, poz. 774



ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 3 września 1998 r.

w sprawie utworzenia okręgów wojskowych oraz określenia ich siedzib i terytorialnego zasięgu działania.

Na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16, Nr 40, poz. 174 i Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 43, poz. 165, z 1996 r. Nr 7, poz. 44, Nr 10, poz. 56 i Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 28, poz. 153, Nr 80, poz. 495, Nr 88, poz. 554, Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 944) zarządza się, co następuje:

§ 1. Tworzy się, na potrzeby administracji wojskowej, następujące okręgi wojskowe jako jednostki terytorialnego podziału specjalnego:

1) Pomorski Okręg Wojskowy,

2) Śląski Okręg Wojskowy.

§ 2. 1. Pomorski Okręg Wojskowy obejmuje obszar województw: zachodniopomorskiego, pomorskiego, warmińsko-mazurskiego, podlaskiego, wielkopolskiego, kujawsko-pomorskiego i mazowieckiego.

2. Siedzibą Pomorskiego Okręgu Wojskowego i jego dowództwa jest Bydgoszcz.

§ 3. 1. Śląski Okręg Wojskowy obejmuje obszar województw: lubuskiego, dolnośląskiego, opolskiego, łódzkiego, świętokrzyskiego, lubelskiego, śląskiego, małopolskiego i podkarpackiego.

2. Siedzibą Śląskiego Okręgu Wojskowego i jego dowództwa jest Wrocław.

§ 4. Znosi się dotychczasowe okręgi wojskowe:

1) Krakowski Okręg Wojskowy,

2) Pomorski Okręg Wojskowy,

3) Śląski Okręg Wojskowy,

4) Warszawski Okręg Wojskowy.

§ 5. Traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 1992 r. w sprawie utworzenia okręgów wojskowych oraz określenia ich siedzib i terytorialnego zasięgu działania (Dz. U. Nr 48, poz. 217).

§ 6. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Prezes Rady Ministrów: J. Buzek

DzU. 1992, 16 czerwca, nr 48, poz. 217.


ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 5 czerwca 1992 r.

w sprawie utworzenia okręgów wojskowych oraz określenia ich siedzib i terytorialnego zasięgu działania.

Na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 i Nr 40, poz. 174) zarządza się, co następuje:

§ 1. Tworzy się na potrzeby administracji wojskowej następujące okręgi wojskowe jako jednostki terytorialnego podziału specjalnego:
1) Krakowski Okręg Wojskowy,
2) Pomorski Okręg Wojskowy,
3) Śląski Okręg Wojskowy,
4) Warszawski Okręg Wojskowy.

§ 2. 1. Krakowski Okręg Wojskowy obejmuje obszar województw: bielskiego, chełmskiego, częstochowskiego, katowickiego, kieleckiego, krakowskiego, krośnieńskiego, lubelskiego, nowosądeckiego, przemyskiego, rzeszowskiego, tarnobrzeskiego, tarnowskiego i zamojskiego.
2. Siedzibą Krakowskiego Okręgu Wojskowego i jego dowództwa jest miasto Kraków.

§ 3. 1. Pomorski Okręg Wojskowy obejmuje obszar województw: bydgoskiego, gdańskiego, konińskiego, koszalińskiego, łódzkiego, pilskiego, płockiego, słupskiego, szczecińskiego, toruńskiego i włocławskiego.
2. Siedzibą Pomorskiego Okręgu Wojskowego i jego dowództwa jest miasto Bydgoszcz.

§ 4. 1. Śląski Okręg Wojskowy obejmuje obszar województw: gorzowskiego, jeleniogórskiego, kaliskiego, legnickiego, leszczyńskiego, opolskiego, poznańskiego, sieradzkiego, wałbrzyskiego, wrocławskiego i zielonogórskiego.
2. Siedzibą Śląskiego Okręgu Wojskowego i jego dowództwa jest miasto Wrocław.

§ 5. 1. Warszawski Okręg Wojskowy obejmuje obszar województw: bialskopodlaskiego, białostockiego, ciechanowskiego, elbląskiego, łomżyńskiego, olsztyńskiego, ostrołęckiego, piotrkowskiego, radomskiego, siedleckiego, skierniewickiego, suwalskiego i warszawskiego.
2. Siedzibą Warszawskiego Okręgu Wojskowego i jego dowództwa jest miasto stołeczne Warszawa.

§ 6. Do czasu utworzenia dowództwa Krakowskiego Okręgu Wojskowego, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 1992 r., Śląski Okręg Wojskowy obejmuje również obszar województw częstochowskiego i katowickiego, a Warszawski Okręg Wojskowy obejmuje również obszar pozostałych województw wymienionych w § 2 ust. 1.


§ 7. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

DzU 1950, 27 maja, nr 28, poz. 255
Utworzono trzy nowe województwa: koszalińskie, opolskie i zielonogórskie. Pierwsze włączono do Okręgu Wojskowego nr II (Pomorskiego), a pozostałe dwa – do Okręgu Wojskowego nr IV (Śląskiego).

DzU 1953, 7 marca, nr 13, poz. 51
Uchwała Rady Państwa i Rady Ministrów PRL z 7 marca 1953 roku
Dla uczczenia pamięci Wielkiego Wodza i Nauczyciela mas pracujących i jego wiekopomnych zasług dla Polski, Rada Państwa i Rada Ministrów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej uchwalają, co następuje:
1. Zgodnie z wnioskiem Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Prezydium Katowickiej Wojewódzkiej Rady Narodowej m. Katowic oraz Katowickiego Wojewódzkiego Komitetu Frontu Ludowego, miasto Katowice przemianować na miasto STALINOGRÓD, a województwo katowickie na województwo STALINOGRODZKIE.

DzU 1956, 10 grudnia, nr 58, poz. 269
Dekret o przywróceniu nazwy miasta Katowice i województwa katowickiego.

Dowódcy Pomorskiego Okregu Wojskowego:

21 kwietnia 1945 – 15 maja 1945 – p.o. ppłk Mikołaj Iwanow
16 maja 1945 – 24 września 1945 – płk (gen. bryg.) Wacław Szokalski;
25 września 1945 – 10 października 1945 – gen. bryg. Wiaczesław Jakutowicz;
11 października 1945 – 25 czerwca 1947 – gen. bryg. Jan Joskiewicz;
26 czerwca 1947 – 15 października 1947 – gen. bryg. Jan Rotkiewicz;
19 listopada 1947 – 21 stycznia 1953 – gen. dyw. Bronisław Półturzycki;
21 marca 1953 – 29 maja 1953 – cz. p.o. gen. bryg. Antoni Władyczański;
30 maja 1953 – 22 października 1954 – p.o. gen. bryg. Antoni Władyczański;
31 grudnia 1954 – 5 listopada 1956 – gen. dyw. Jan Rotkiewicz;
6 listopada 1956 – 14 listopada 1964 – gen. dyw. Zygmunt Huszcza;
15 listopada 1964 – 18 maja 1971 – gen. dyw. Józef Kamiński;
19 maja 1971 – 26 lutego 1978 – gen. dyw. Wojciech Barański;
27 lutego 1978 – 14 marca 1983 – gen. dyw. Józef Użycki;
1 kwietnia 1983 – wrzesień 1989 – gen. dyw. Zbigniew Blechman;
wrzesień 1989 – wrzesień 1992 – gen. dyw. Zbigniew Zalewski;
wrzesień 1992 – 8 września 2000 – gen. dyw. Tadeusz Bazydło;
9 września 2000 – 11 grudnia 2003 – gen. dyw. Leszek Chyła;
od 12 grudnia 2003 – gen. dyw. Zbigniew Głowienka

Prosze o uzupelnienie dat przy przy gen. Blechmanie, Zaleskim i Bazydle.

Gen. armii Stanisław POPŁAWSKI (17.09.1945 - 12.11.1947)
Generał radziecki skierowany we wrześniu 1944 r. do Wojska Polskiego na stanowisko dowódcy formowanej 2 Armii. W grudniu 1944 r. obejmuje dowództwo 1 Armii WP, którą dowodzi w operacji wiślańskiej, na Pomorzu, nad Odrą i w operacji berlińskiej. Po zakończeniu wojny pełni obowiązki dowódcy okupacyjnych sił Wojska Polskiego w Niemczech. Po odejściu ze Sląskiego OW był do 1956 r. wiceministrem ON. Po powrocie do ZSRR został przewodniczącym TPRP. Zmarl w Moskwie 10 sierpnia 1973 r.

Gen. bryg. Stanisław DANILUK-DANIŁOWSKI (13.11.1947 - 10.03.1949)
Legionista w latach 1914-1917, a wcześniej uczestnik polskiego ruchu niepodległościowego na terenie zaboru austriackiego. W okresie międzywojennym m.in. oficer w 44 pp i w 19 pp. Od 1938. komendant Korpusu Kadetów nr 1 we Lwowie. Po powrocie z niewoli niemieckiej zgłosił się do Wojska Polskiego i wyznaczony został na dowódcę 27 pp 10 Dywizji Piechoty. Następnie dowodził 11 DP i 16 DP. Po przekazaniu Okręgu - do 1950 r. dowodził 2 Korpusem Piechoty. Zwolniony z wojska z dniem 2 lipca 1950 roku. Zmarł w 1955 r. w Poznaniu.

Gen. dyw. Wsiewołod STRAŻEWSKI (10.03.1949 - 5.11.1956)
Polak z pochodzenia, oddelegowany w 1944 roku z Armii Czerwonej ej do sztabu 1 Armii WP. Jako szef sztabu 1 Armii realizował plan operacji warszawskiej i pomorskiej. Po wojnie był I wiceministrem ON, dowódcą Pomorskiego, Warszawskiego i Śląskiego OW. W okresie dowodzenia ŚOW wniósł duży wkład w unowocześnianie struktur Okręgu i jego upancernienie. Zmarł 25 sierpnia 1973 r. w Warszawie i zgodnie z jego wolą został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.


Gen. bryg. Ostap STECA (p.o) (31.12.1954 - 6.12.1955)
Pełniący czasowo obowiązki dowódcy Okręgu podczas nieobecności generała Strażewskiego. W Wojsku Polskim od 1944 roku. Do kwietnia 1945 r. był szefem sztabu I Dywizji Piechoty. Po wojnie komendant Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 2, następnie w Sztabie Generalnym WP i w ASG. W 1956 r. wyjechał na stałe do ZSRR.


Gen. dyw. Czesław WARYSZAK (6.11.1956 - 15.01.1964)
Absolwent Szkoły Podchorążych I Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki. Jako dowódca plutonu w pp został ciężko kontuzjowany w bitwie pod Lenino. Po wyleczeniu był oficerem 10 pp w 4DP. Po wojnie dowodził m.in. 6 pułkiem piechoty 2 DP. Od 1953 r. szef Sztabu SOW, a po trzech latach jego dowódca. 16 stycznia 1964 r. gen Waryszak zostaje dowódcą WOW, a od 1 czerwca 1968 r. pełni obowiązki Inspektora ds. Baz i Składnic Sprzętu Bojowego. Zmarł 2 marca 1979 roku w Warszawie.


Gen. broni Eugeniusz MOLCZYK (15.01.1964 - 10.04.1968)
Od sierpnia 1943 roku w Wojsku Polskim. Żołnierz 3 Dywizji Piechoty. Od października 1944r. oficer 1 Korpusu Pancernego WP. Był dowódcą kompanii czołgów w 2 Brygadzie Pancernej uczestnicząc w walkach pod Budziszynem, Dreznem i czeskim Mielnikiem. Po wojnie był dowódcą 1 pułku czołgów, dowódcą dywizji pancernej w POW i od 1962 r. zastępcą dowódcy SOW. Po odejściu z Okręgu był m.in. Głównym Inspektorem Szkolenia WP i wiceministrem Obrony Narodowej. Od lutego 1986 roku do czasu przeniesienia w stan spoczynku (18 marca 1988 r.) pozostawał w dyspozycji MON.


Gen. armii Florian SIWICKI (11.04.1968 - 18.05.1971)
Prymus frontowej promocji Szkoły Oficerskiej 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych z grudnia 1943 r. Po promocji, aż do 1953 r. związany był z Oficerską Szkołą Piechoty nr 1 (dzisiejszą WSO we Wrocławiu) będąc wykładowca i dowódcą podchorążych. Od 1956 roku dowódca 1 Dywizji Zmechanizowanej im T. Kościuszki, attache wojskowy w Chinach, a od 1964 r. szef sztabu SOW. Od 1971r. w Sztabie Generalnym WP, a od 1983 r. do lipca 1990 r. minister Obrony Narodowej.


Gen. broni dr Józef KAMIŃSKI (19.05.1971 - 14.10.1975)
W 1940 r. wcielony do Armii Radzieckiej. Od 1943 r. w 1 Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki, a następnie dowódca kompanii podchorążych w szkole oficerskiej 1 Korpusu i dowódca batalionu we frontowej Szkole Oficerskiej 1 Armii. Dowodził związkami taktycznymi piechoty i wojsk pancernych. W latach 1959-1971 był zastępcą, a później dowódcą Pomorskiego OW. W latach 1977-1979 w Dowództwie Układu Warszawskiego, a następnie od 1985 r. komendant ASG Wojska Polskiego. Przez wiele lat był prezesem Związku Kombatantów RP i b. Więźniów Politycznych.

Gen. dyw. Henryk RAPACEWICZ (15.11.1975 - 17.10.1984)
W wojsku od grudnia 1944 r. W składzie 2 pp 1 Dywizji Piechoty brał udział w walkach na szlaku od Warszawy do Odry. Po wojnie kończy Oficerską Szkołę Piechoty nr 2. Służy w 55 pp i w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Był dowódcą dywizji pancernej i szefem służby czołgowo-samochodowej MON oraz szefem Inspekcji Sił Zbrojnych WP. Od 1974 r. szef Sztabu ŚOW a następnie dowódca Okręgu. W 1984 r. przeszedł w stan spoczynku. Zmarł 8 maja 1991r. i został pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.

Gen. dyw. Zbigniew OHANOWICZ (p.o) (13.10.1977 - 26.02.1978)
Pełnił czasowo obowiązki dowódcy ŚOW od 13.10.1977r. do 26.02.1978 r. Generał Ohanowicz żołnierską służbę rozpoczął w 1944 r. Dowodził m.in. 32 pz, 20 DPanc, 2 DZ, 10 SDPanc. Przez 13 lat był zastępcą dowódcy SOW ds. linowych, a w latach 1978-1980 był I zastępcą Szefa Głównego Zarządu szkolenia Bojowego WP. W latach 1980 - 1985 attache wojskowy na Węgrzech. Do 1989 roku pełnomocnik Rządu d.s pobytu Wojsk Radzieckich w Polsce.

Gen. dyw. Jan KURIATA (19.10.1984 - 19.10.1987)
W wojsku od 1951 r. Absolwent Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 2. Oficer rozpoznania, dowódca 25 pułku zmechanizowanego w Opolu i dowódca dywizji - to niektóre etapy służby wojskowej gen. Kuriaty. W latach 1980 - 1983 był szefem Sztabu SOW, a następnie Warszawskiego OW. Z funkcji dowódcy Warszawskiego OW powołany został na stanowisko Głównego Kwatermistrza WP. W 1992 roku po przeniesieniu w stan spoczynku został wiceministrem Obrony Narodowej d.s Uzbrojenia i Infrastruktury Wojskowej. Aktualnie przebywa na emeryturze.

Gen. broni Henryk SZUMSKI (19.10.1987 - 4.09.1989)
W Wojsku Polskim od 1961r. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu pełnił służbę w Pomorskim Okręgu Wojskowym m.in. jako dowódca 12 Dywizji Zmechanizowanej i szef sztabu tego Okręgu. W latach 1986 -1987 zastępca szefa Sztabu Generalnego WP, do którego wrócił na I zastępcę po okresie dowodzenia naszym Okręgiem. W 1991 roku został szefem Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego, a w 1993 roku inspektorem Grupy Inspektorów Sztabu Generalnego WP. Od 1997 roku był szefem Sztabu Generalnego WP. W grudniu 2000r. został członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego.


Gen. broni Tadeusz WILECKI (4.09.1989 - 4.08.1992)
W wojsku od 1964r. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu służył w 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej. Po ukończeniu ASG WP był dowódcą pułku a następnie dowódcą 5 Saskiej Dywizji Pancernej w Gubinie. W latach 1987-1989 szef Sztabu Śląskiego OW, a następnie do 1992r. dowódca Okręgu. 5 sierpnia 1992 roku generał T. Wilecki został mianowany szefem Sztabu Generalnego WP. Aktualnie przebywa na emeryturze. W 2000 r. był jednym z 13 kandydatów w wyborach prezydenckich.


Gen. dyw. Janusz ORNATOWSKI (2.09.1992 - 20.11.1996)
Służbę wojskową rozpoczął w 1964 roku. Absolwent Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu oraz Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. Dowodził m. in. 29 pcz i 11 DPanc. W latach 1987-1991 był Komendantem-Rektorem Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. T. Kościuszki we Wrocławiu. W 1991 roku został zastępcą dowódcy Sląskiego OW d/s OT. Powołany przez Prezydenta RP na dowódcę Śląskiego Okręgu Wojskowego. Następnie został głównym inspektorem w grupie Głównych Inspektorów Sztabu Generalnego WP. Z tego stanowiska odszedł na emeryturę.


Gen. dyw. Antoni WALCZAK (20.11.1996 - 2.04.1998)
Jest absolwentem Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu z 1966 roku. Karierę wojskową rozpoczął w Krośnie Odrzańskim, gdzie początkowo był dowódcą plutonu i kompanii w 11 Pułku Czołgów, a później dowodził całą jednostką. W latach 1986 - 1989 dowodził 12 Dywizją Zmechanizowaną w Szczecinie. W rok później generał Walczak objął stanowisko szefa sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Od sierpnia 1994 roku był zastępcą szefa Inspektoratu Szkolenia Sztabu Generalnego WP. Z tego stanowiska został powołany na dowódcę SOW. W 1998 roku odszedł z wojska na własną prośbę.


Gen. dyw. Adam RĘBACZ (3.04.1998 -19.05.2001)
Gen. dyw. Adam RĘBACZ służbę wojskową rozpoczął w 1964 roku wstępując do Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu. W latach 1967 - 1975 pełnił m.in. obowiązki dowódcy plutonu i kompanii czołgów, starszego pomocnika szefa sztabu ds. operacyjnych 27 Pułku Czołgów w Gubinie. W 1975 roku został skierowany do Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Po jej ukończeniu w 1978 roku pozostał w ASG, gdzie był nauczycielem akademickim w Katedrze Taktyki Ogólnej. W tym samym czasie ukończył Podyplomowe Studium Specjalistyczne Pedagogiki Wojskowej. W 1980 roku został starszym oficerem operacyjnym w sztabie Śląskiego Okręgu Wojskowego. W latach 1980 - 1981 był szefem sztabu 73 Pułku Czołgów w Gubinie, a w latach 1981 - 1984 dowodził 23 Pułkiem Czołgów w Słubicach. W okresie od 1984 do 1987 roku pełnił obowiązki szefa sztabu, a następnie dowódcy 11 Dywizji Pancernej w Żaganiu. W 1990 roku po ukończeniu Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR został wyznaczony na dowódcę 11 Dywizji Kawalerii Pancernej w Żaganiu. W listopadzie 1991 roku otrzymał stopień generała brygady. W kolejnych latach pełnił służbę w Warszawie, najpierw na stanowisku szefa Departamentu Wychowania Wojska Polskiego (1993 - 1996), później był dyrektorem Departamentu Kontroli MON. Od 21 marca 1997 roku objął stanowisko dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Od 3 kwietnia 1998 do 19 maja 2001 roku dowodził Śląskim Okręgiem Wojskowym.


Gen. bryg. Jerzy BARANOWSKI (19.05.2001 -1.03.2004)

Gen. dyw. Ryszard LACKNER (od 1.03.2004)

Witam, Zbigniewie

Podaję uzupełnienia dot. trzech dowódców POW:
Gen. dyw. Z. Blechman przekazał dowództwo POW w dniu 22 września 1989 r. generałowi Zb. Zalewskiemu.
- WPH 1-2/90, s. 274.
Gen. dyw. T. Bazydło – dowódca POW - od 4.9.92 r.
„Polska Zbrojna", 7. IX.92, s. 2.

W świetle tych danych – uzupełnienie dot. dowodzenia Okręgiem przez gen. Z. Zalewskiego jest bezprzedmiotowe.

Pozdrawiam

Bogusław