MAZ – 543/9P117 w LWP i WP (9K72 ELBRUS SS-1C SCUD B)

MAZ – 543/9P117 w LWP i WP (9K72 ELBRUS SS-1C SCUD B)

#62
Dziękuję Panie Radosławie za cenną uwagę.

Pisząc to zdanie sugerowałem się zdjęciem oraz informacjami zawartymi w Vademecum Wojsk Rakietowych i Artylerii, Art. 790/83, 1989 r. – strona 109.
Przyjąłem, iż to jest właśnie ten okop.

Proszę powiedzieć – co to za instrukcja i czy posiada ją Pan w wersji PDF?
Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego posta.

MAZ – 543/9P117 w LWP i WP (9K72 ELBRUS SS-1C SCUD B)

#64
Zgadza się Panie Radosławie.

Trzeba pamiętać, że:

- wyrzutnia 2P19 miała długość około 12,5 metra – przy czym część czołgowa (podwozie) miała mniej. Ile dokładnie to tego nie wiem, za pewne łoże rakiety wystawało ponad 2,5 m przed podwozie. Wyprodukowano tylko 56 sztuk tego wozu,
- wyrzutnia 9P117 mierzyła ponad 13 metrów.

Jeśli dane podane przeze mnie są złe to proszę mnie poprawić ;-)

MAZ – 543/9P117 w LWP i WP (9K72 ELBRUS SS-1C SCUD B)

#65
Cześć.
Proszę nie wierzyć w informacje o wyprodukowaniu tylko 56 sztuk wyrzutni 2P19, było ich znacznie więcej. Wyrzutnię 9P117 wprowadzono do uzbrojenia dopiero w 1967 r.
Dorzucam zdjęcie trenażera "Bursztyn".

Pozdrawiam
Witek
Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego posta.

MAZ – 543/9P117 w LWP i WP (9K72 ELBRUS SS-1C SCUD B)

#66
W odniesieniu do dna okopu kluczowa jest długość podwozia. Podwozie wyrzutni 2P19 adaptowano z ISU-152K. Długość korpusu tego działa pancernego wynosi wg instrukcji 6543 mm, a długość powierzchni styku z podłożem 4310 mm.

56 szt. to faktycznie nieporozumienie (ilość pokrywa zapotrzebowanie zaledwie sześciu BROT). Biorąc pod uwagę, że używano ich nie tylko w Związku Radzieckim, lecz również w innych państwach UW, jest to liczba zaniżona.

Pytanie szczegółowe. Czy to, co stoi w ekspozycji MWP na Czerniakowie jest stacją 8G33U?

IMG_0530.JPG
Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego posta.

MAZ – 543/9P117 w LWP i WP (9K72 ELBRUS SS-1C SCUD B)

#67
Na moje (nie fachowe) oko, to jest: Ruchoma Stacja Sprężarkowa 8G33 na podwoziu ZIŁa 157.
Zadaniem stacji było w warunkach polowych wytworzyć i dostarczyć sprężone powietrze o ściśle określonych właściwościach fizycznych.
Stacja wyposażona jest w niezależne źródło mocy – silnik JAZ204 oraz w właściwą sprężarkę Sb05.
Stacja wchodziła w skład urządzeń dystrybucji (materiałów napędowych), a znajdowywała się w baterii technicznej oraz w plutonie obsługi technicznej dywizjonu w brygadzie rakiet operacyjno taktycznych wyposażone w rakiety 8K11 z wyrzutnią 8U218.
Od połowy lat 70, wraz z przezbrojeniem brygad w wyrzutnie 9P117 zaczęto wymieniać ruchome stacje sprężarkowe 8G33 na ruchome stacje sprężarkowe UKS-400 na podwoziu ZIŁa 157/131.
W połowie lat 80, w 2 BA na pewno były już tylko sprężarki UKS-400.
Dodatkowo, na sprężarkach UKS-400 można było nabić butle rozruchowe do MAZa 543 (9P117).
Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego posta.

MAZ – 543/9P117 w LWP i WP (9K72 ELBRUS SS-1C SCUD B)

#68
Witam
Pozwolę sobie opisać jak wyglądał mój ,,kontakt ze sprężarka" 😀. To była pierwsza operacja po przybyciu wyrzutni na tzw. POT (punkt obsługi
technicznej). Wyrzutnia zatrzymywała się obok sprężarki i następowało ,,dobicie powietrza" do butli:
Obrazek
Używaliśmy tylko dwóch po lewej stronie -pozostałe dwie to były tzw. butle bojowe -napełnione ,z opisem daty,ciśnienia i chyba zaplombowane. Butle dopełniało się według wykresu umieszczonego na pokrywie pulpitu SPO - ciśnienie zależało od temperatury otoczenia.
Obrazek
Kontrola ciśnienia na jednym z manometrów pulpitu SPO - chyba pierwszy z lewej:
Obrazek
.
Pamiętam że obsługa sprężarki mierzyła parametry powietrza (wilgotność ). Zdażyło się że czekaliśmy aż powietrze zostanie osuszone i czasami to trochę trwało.Wilgotność powietrza była parametrem bardzo istotnym - przy zbyt dużej wilgotności mogło nastąpić ,,zaczopowanie lodem " zaworów w układzie pneumatycznym rakiety.Powietrze było potrzebne do wytworzenia poduszek powietrznych w zbiornikach paliwa i utleniacza. Osobny układ pneumatyczny przeznaczony był do tzw. uaktywniania baterii ampułowych - pamiętam ze było to 200atmosfer.
Butle w kabinie kierowcy można było dopełnić przez pulpit SPO. Można było uruchomić silnik wyrzutni ,,powietrzem" ale i też dobić układ hamulcowy.Kiedyś zdarzyło się młodemu kierowcy przeoczyć niskie ciśnienie w układzie hamulcowym gdy wjeżdżał tyłem do garażu - pamiętam panikę gdy zbliżał się do ściany i czekaliśmy na rumor walącej się ściany 😀. Na szczęście zdążył odkręcić butlę, dopełnić układ hamulcowy i zatrzymać ,,łajbę" baaardzo blisko ściany..horror 😀.
Pozdrawiam
Maryjusz

MAZ – 543/9P117 w LWP i WP (9K72 ELBRUS SS-1C SCUD B)

#69

Wszystko na to wskazuje. Poniżej schemat ideowy traktu powietrznego, instalacji elektrycznej oraz ogólny widok stacji z dokumentacji NAL NRD.

8G33U_powietrze.jpg
8G33U_elektro.jpg
8G33U_ogólny.jpg
Nie masz wymaganych uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego posta.