Haubica 2S1 "Goździk"-historia wprowadzania do WP

Re: Haubica 2S1

#21
Cześć.
Zakup 12 szt. haubic był elementem umowy licencyjnej na ich produkcję. Jeden z egzemplarzy z Wesołej był intensywnie testowany przez WITPiS (1974 – 1975). Prawdopodobnie do 1977 r. sprzęt nie był przyjęty, jako etatowy. W 1978 roku Huta Stalowa Wola była gotowa do rozpoczęcia produkcji seryjnej, ale z powodów finansowych wojsko nie było w stanie ich zamówić.

Pozdrawiam
Witek

Re: Haubica 2S1

#22
Pozostając w temacie sprzętu 2S1...

W maju 1990r w kołobrzeskim 4 Pułku Artylerii nastąpiło przezbrojenie na sprzęt samobieżny.
Goździki zostały przyjęte na wyposażenie 1 i 2 das - zastępując haubice 122mm wz.38 .
Rozwiązano 3 da, zastępując go 3 dar (dawny 47 dar) wyposażony w BM-21.
Oraz wdrożono pionierskie w POW komputerowe programy strzelań artyleryjskich.
Pozdrawiam Tomasz

Re: Haubica 2S1

#23
Tak, chyba na początku sierpnia. Zdążono bowiem jeszcze przeprowadzić zajęcia zapoznawcze z 2S1 z podchorążymi IV rocznika promowanymi na podporuczników 1 września 1974 r. w Bydgoszczy.
Goździk został umieszczony w działowni przy hali sportowej - 1 boks od strony ówczesnej kompanii samochodowej

Re: Haubica 2S1

#24
Cześć To nie byłem precyzyjny, powinienem napisać, że 122 mm samobieżne haubice 2S1 były na ewidencji w wybranych JW Polsce od 1977 r. Dla logistyka to powinno być w zasadzie tożsame ale tak zawsze nie jest, jak w naszym przykładzie.
Dodam więc teraz, że zgodnie z zapisami ewidencyjnymi w 1984 r. zaczęły się dostawy 2S1 polskiej produkcji z HSW Stalowa Wola
Na dzień 01.01.1984 – w WP było jeszcze 12 kpl. 2S1, 6 w SOW, 2 w POW, 4 w WOW jak podałem wcześniej
Na dzień 01.01.1985 – w WP było już 53 kpl. 2S1 11 w SOW, 20 w POW, 4 w WOW, 18 w HSW
Na dzień 01.01.1986 – w WP było już 168 kpl. 2S1 63 w SOW, 70 w POW, 4 w WOW, 28 w HSW, 3 w WZMot
w HSW to znaczy przyjęte przez przedstawicielstwo wojskowe ale jeszcze nie przez JW.
Pozdrawiam
Andrzej

Re: Haubica 2S1

#25
Witam,

skoro wspomniano przy okazji Goździka WD systemu Maszyna - otrzymałem kiedyś opis techniczny z NRD - tam ich było więcej i łatwiej dostępne - tyle ze po niemiecku . niestety nie mogę go podwiesić na forum, dgyby kogoś interesował proszę o kontakt.


pozdrawiam

Roman Antonowicz

Re: Haubica 2S1

#27
Zarządzenie szefa SzG WP nr 047/Org. z dnia 12.09.1987 roku
w sprawie sformowania dywizjonów artylerii samobieżnych w pułkach czołgów 11.DPanc.
W celu zwiększenia możliwości ogniowych artylerii ogólnowojskowych ZT
zarządzam
Część I – Organizacyjna
1. Dowódcy ŚOW:
a) w porozumieniu z Dowódcą Wojsk Rakietowych i Artylerii w terminie do dnia 30.09.1988 roku sformować po jednym dywizjonie artylerii samobieżnej we wszystkich pułkach czołgów 11.Dywizji Pancernej, zgodnie z załączonymi WZ;
b) zameldować o wykonaniu punktu 1 zarządzenia w terminie do dnia 15.10.1988 roku.
2. Z dniem 01.10.1987 roku wprowadza się zmiany w etatach nr:
- 30/245/0 – Pułku Czołgów Średnich;
- 30/250/0 – Pułku Czołgów Średnich;
- 30/268/0 – Pułku Czołgów Średnich;

Re: Haubica 2S1

#28
Zarządzenie szefa SzG WP nr 025/Org. z dnia 29.05.1987 roku
w sprawie sformowania dywizjonów artylerii samobieżnej w pułkach czołgów 4, 8 i 12.DZ
zarządzam
Cześć I - organizacyjna
1. Dowódcom POW i ŚOW
a) w porozumieniu z dowódcą WRiA do 31.12.1987 sformować po jednym dywizjonie artylerii samobieżnej w 18.pcz (4.DZ), 16.pcz (8.DZ) i 25.pcz (12.DZ) zgodnie z WZ
2. Z dniem 01.07.1987 wprowadza się zmiany w etacie nr 30/168 - pułku czołgów średnich.

Re: Haubica 2S1

#29
01.01.1983 - w WP było 10 (w tym 6 w gotowości bojowej)
01.01.1984 - w WP było 10 (w tym 6 w gotowości bojowej)
01.01.1985 - w WP było 61 (w tym 57 w gotowości bojowej) natomiast etatowo było 66
01.01.1986 - w WP było etatowo 174
01.01.1991 - w WP było 498
01.01.1996 - w WP było 533
01.01.2002 - w WP było 534 (najwięcej w historii)

Re: Haubica 2S1

#30
Cześć.
W nawiązaniu do systemu 1W12 „Maszyna” w schowku o adresie https://yadi.sk/d/gI-6AImKrFXwd umieściłem trzy rosyjskie instrukcje wozów 1W13, 1W14 i 1W15 (trzy pliki djvu spakowane w archiwum rar – 76,3 MB).
W Polsce nie przetłumaczono tych instrukcji, ponieważ podjęto decyzję o opracowaniu własnego dywizjonowego systemu dowodzenia o kryptonimie „Opal”.
Głównym projektantem oraz koordynatorem prac był Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia w Zielonce. Systemy łączności opracowywał Wojskowy Instytut Łączności w Zegrzu. Projektantem, wykonawcą i producentem systemu „Opal” miały być Zakłady Radiowe im. Kasprzaka w Warszawie. Pojazd bazowy (wyrób 540) opracowywano w Ośrodku Badań Uzbrojenia w Stalowej Woli oraz Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Maszyn Ziemnych i Transportowych w Stalowej Woli. System zasilania (elektrownia prądu stałego P-EW8-S28.5-PSS) projektował Wojskowy Instytut Techniki Inżynieryjnej we Wrocławiu.

Pozdrawiam
Witek