Cześć.
Tego typu informacje są raczej mocno wątpliwe. Mnie interesują informacje źródłowe pochodzące z dokumentacji archiwalnej.
Tak na marginesie tej dyskusji, to kryptonim „Żmija” powinien dotyczyć wszystkich czterech wersji uzbrojenia, ponieważ były one całkowicie zamienne i powstały w tym samym czasie. Do badań w locie skierowano dwa śmigłowce (561046059, 561047059), które mogły być uzbrojone w następujący sposób:
Wariant A:
 karabin maszynowy 7,62 mm PKT zabudowany w przedniej części kadłuba,
 dwie wyrzutnie Mars-2 57 mm pocisków rakietowych S-5 (M,K),
 dwa karabiny maszynowe 7,62 mm PK zainstalowane na ruchomych stanowiskach w oknach kabiny ładunkowej.
Wariant B:
 działko 23 mm NS-23 zabudowane w przedniej części kadłuba,
 cztery karabiny maszynowe 7,62 mm PKT zabudowane parami na wysięgnikach po obu stronach kadłuba,
 dwa karabiny maszynowe 7,62 mm PK zainstalowane na ruchomych stanowiskach w oknach kabiny ładunkowej.
Wariant C:
 karabin maszynowy 7,62 mm PKT zabudowany w przedniej części kadłuba,
 cztery karabiny maszynowe 7,62 mm PKT zabudowane parami na wysięgnikach po obu stronach kadłuba,
 dwa karabiny maszynowe 7,62 mm PK zainstalowane na ruchomych stanowiskach w oknach kabiny ładunkowej.
Wariant D:
 działko 23 mm NS-23 zabudowane w przedniej części kadłuba,
 dwie wyrzutnie Mars-2 57 mm pocisków rakietowych S-5 (M,K),
 dwa karabiny maszynowe 7,62 mm PK zainstalowane na ruchomych stanowiskach w oknach kabiny ładunkowej.
Możliwe były również warianty uzbrojenia z dwoma karabinami maszynowymi 7,62 mm PKT zabudowanymi parami na wysięgnikach po obu stronach kadłuba lub z wyrzutniami Mars-3. Tak uzbrojone śmigłowce miały służyć do celów szkolnych.

Próby kwalifikacyjne uzbrojenia przeprowadzono w trzech etapach:
 I etap - próby naziemne (oraz wstępne w locie) przeprowadzono na strzelnicy lotniczej w Modlinie od 15.12.1969 r. do 05.01.1970 r.
 II etap - próby w locie na poligonie Ślubowo w okresie 22-24.01.1970 r. oraz 09-14.02.1970 r.
 III etap – próby w locie na poligonie Ślubowo w okresie 18-29.04.1970 r.

Następnie dopracowane śmigłowce w wersjach US i URN (z innych wersji zrezygnowano) przekazano do wojskowych prób kwalifikacyjnych, które trwały do 31.12.1972 r.

Pozdrawiam
Witek

Dużą dozą nieśmiałości zapytam:
Czyli - że „Żmija” to Mi-2 URN (Uzbrojony Rakietami Niekierowanymi), a US (Uzbrojenie Strzeleckie) nie posiadał „ksywki” , czy to też „Żmija” ?
A tak przy okazji na marginesie dyskusji jak to jest: 57 mm pocisk rakietowy S-5, czy 57 mm rakieta S-5 ? Bo te „głowice bojowe” i „pociski”, które elaborowane są materiałem wybuchowym (oprócz min i bomb) nazywamy granatami.
Może zwyczajowo wsypano wszystko do jednego worka.(np. pocisk ppanc, z granatem odłamkowo-burzącym miotanym tą samą wyrzutnią).

Cześć.
Na stronach internetowych oraz w artykułach prasowych kryptonimem „Żmija” określa się tylko wersję śmigłowca Mi-2URN. Moim zdaniem cały pierwszy etap konstruowania uzbrojonej wersji śmigłowca Mi-2 nosił kryptonim „Żmija”. Jeżeli taki kryptonim był nadany, to dotyczył on śmigłowca wersji „56” w wariancie uzbrojenia US oraz URN. Tak samo drugi etap nosił kryptonim „Salamandra”, który następnie przypisano do śmigłowca Mi-2URP. Kolejna praca badawczo-konstrukcyjna o kryptonimie „Gniewosz” doprowadziła do powstania śmigłowca Mi-2URS, który został ochrzczony tym samym kryptonimem. Kiedy po przeprowadzeniu prób lotnych zrezygnowano z wersji myśliwskiej Mi-2URS i zbudowano wersję Mi-2URP-G, nadano jej nazwę „Salamandra-Gniewosz”.

Co do nazwy „rakieta” lub „pocisk rakietowy”, to wydaje się, że bardziej elegancka i precyzyjna jest nazwa pocisk rakietowy. Zgodnie z definicją zawartą w Encyklopedii Techniki Wojskowej
„Rakieta, obiekt latający napędzany przez silnik rakietowy. Rakiety stosowane są w badaniach naukowych kosmosu, w celach militarnych (jako pociski rakietowe) oraz do innych celów, jak np. w ratownictwie morskim.”
Natomiast „Pocisk, ciało o określonym kształcie i właściwościach, wyrzucane dawniej z broni miotającej (procy, łuku, katapulty), obecnie z broni palnej lub wyrzutni, służy do rażenia celów na odległości za pomocą umieszczonego w nim ładunku bojowego lub posiadanej energii kinetycznej albo do wykonywania innych zadań, takich jak oświetlanie i zadymianie terenu, zapalanie obiektów itd.” … „Zależnie od rodzaju broni, z której pociski są wystrzeliwane oraz ich własności konstrukcyjnych rozróżnia się: pociski strzeleckie, pociski artyleryjskie, pociski rakietowe.”
Tyle teorii, a praktyka wyglądała tak, że stosowano zarówno określenie pocisk rakietowy, jak i rakieta.
Przykładowe tytuły instrukcji wojskowych:
„Przeciwlotnicza rakieta kierowana 9M33M3. Opis i użytkowanie.”
„Rakieta 5Ja23. Przechowywanie, przeglądy profilaktyczne i przygotowanie do strzelania. Podręcznik.”
„Rakieta 9M21B, 9M21B1, 9M21F, 9M21Je3 i 9M21Je4. Opis i użytkowanie.”
„Kierowany pocisk 9M114. Opis techniczny i eksploatacja.”
„Kierowany pocisk rakietowy 9M17P. Opis techniczny i eksploatacja.”
„Lotniczy pocisk rakietowy S-5KO z zapalnikiem uderzeniowym W-5K. Opis techniczny i przygotowanie do użycia.”
„Lotniczy pocisk samonaprowadzający R-60MK. Opis techniczny i eksploatacja.”

Natomiast „granat” to broń piechoty zaczepna lub obronna używana na bliskie odległości. Granaty dzieli się na ręczne i nasadkowe. Granaty ręczne weszły do użycia na początku XV wieku. Obecnie granatami nazywa się również amunicję przeznaczoną do ręcznych granatników (np. przeciwpancernych, automatycznych, podwieszanych).

Pozdrawiam
Witek

Czołem!
Niewątpliwie to wojna wietnamska, gdzie amerykanie z powodzeniem stosowali helikoptery, zmusiły UW do szukania alternatywy. W tym czasie tylko chyba Mi-2 nadawał się jako platforma dla stworzenia namiastki śmigłowca bojowego. Dla niewtajemniczonych w szczegółach trenowania różnych wersji uzbrojenia trudno połapać się, chociażby w samym stosowaniu nazewnictwa.

A o rakietach to myślę tak: wszystkie te cywilne (kosmiczne, badawcze itp.) to rakiety. Natomiast jak dodamy „pocisk” rakietowy, to juz kojarzy nam się ze strefą militarną (wojskową, bojową) a jak dołączymy do tego jeszcze kilka przymiotników to brzmi już bardzo groźnie (np. przeciwlotniczy ziemia-powietrze, samonaprowadzający pocisk rakietowy).

Jeśli chodzi o granaty, to obstawałbym za dopisaniem pkt 2: pocisk artyleryjski z ładunkiem wybuchowym. Nazwa ta była używana dość szeroko, szczególnie w mowie potocznej u artylerzystów.

Zastanawia mnie jak wyglądały plany rozwoju lotnictwa transportowego LWP w latach 80-tych.
Na początku posiadaliśmy 12 An-26, 16 IŁ-14 i 1 An-12B
IŁ-14E wycofano wcześniej bez następcy nie kupując An-30.
Planowano początkowo posiadać 30 An-26. Następnie oferowano nam An-32, było podobno plany zakupu 8 sztuk An-32 ale nie zostały zrealizowane. Analogicznie jak zakup używanego An-12 na początku lat 80-tych (czytałem, że były dwie oferty).
W 1986 r. przeformowano 6DPD w 6BPD ale to w sensie potrzeb transportowych niewiele zmieniało.

Czy ktoś z forumowiczów wie może coś więcej?
Planowano kupić więcej An-12B czy później 2 IŁ-76T?
Zastanawia mnie również brak następcy IŁ-14E, uznano, że niepotrzebny czy zabrakło pieniędzy?

Produkowaliśmy An-28 to lekki samolot dlatego go pominąłem.
Ciekawe jest w sumie traktowanie po macoszemu lotnictwa transportowego w sytuacji gdy utrzymuje się 6DPD.