W etatach w latach 60-tych niestety była taka maniera że w etacie napisano jako uzbrojenie jedynie czołg średni, nie podając jaki to czołg.
Czy wie ktoś z was jakie czołgi miały Symbole wg IM-WP/68 : 360-10 i 360-20
Bo w etacie jest napisane tylko
Czołg średni Symbol IM-WP/68: 360-10
Czołg średni dowódczy Symbol IM-WP/68: 360-20
T były T-54 czy T-55 ??
Re: T-54 i T-55
#22
I to jest dobrze. Wśród czołgów średnich (360-10) wyróżnialiśmy:
T-34M1 - 360-103
T-34M2 - 360-104
T-54A - 360-105
T-54AM - 360-106
T-54AM1 - 360-107
T-55 - 360-108
T-55A - 360-109
T-55U - 360-111
T-55M - 360-112
T-55AD - 360-113
T-72 - 360-114
T-55AD1 - 360-115
T-55AD2 - 360-116
Wśród czołgów średnich dowódczych (360-20):
T-34M2D - 360-204
Tyle miałem odnotowanych
T-34M1 - 360-103
T-34M2 - 360-104
T-54A - 360-105
T-54AM - 360-106
T-54AM1 - 360-107
T-55 - 360-108
T-55A - 360-109
T-55U - 360-111
T-55M - 360-112
T-55AD - 360-113
T-72 - 360-114
T-55AD1 - 360-115
T-55AD2 - 360-116
Wśród czołgów średnich dowódczych (360-20):
T-34M2D - 360-204
Tyle miałem odnotowanych
Re: T-54 i T-55
#23Jeżeli chodzi o czołgi średnie - to mam odnotowane n/w indeksy IMS :
360-101
360-102
360-103 Czołg Średni T-34M1
360-104 Czołg Średni T-34M2
360-105 Czołg Średni T-54A
360-106 Czołg Średni T-54AM
360-107 Czołg Średni T-54AM1
360-108 Czołg Średni T-55
360-109 Czołg Średni T-55A
360-110
360-111 Czołg Średni T-55U
360-112 Czołg Średni T-55M
360-113 Czołg Średni T-55AD
360-114 Czołg Średni T-72
360-115 Czołg Średni T-55AD1
360-116 Czołg Średni T-55AD2
360-117 Czołg Średni T-55AM
360-118 Czołg Średni T-72A
360-119 Czołg Średni T-72M1
360-120 Czołg Średni T-55AD1M
360-121 Czołg Średni T-55AD2M
360-122
360-123
360-124 Czołg Średni T-72M1D
360-125 Czołg Średni T-55AMS
360-126
360-127
360-128
360-129
360-130 Czołg Leopard 2A4
360-101
360-102
360-103 Czołg Średni T-34M1
360-104 Czołg Średni T-34M2
360-105 Czołg Średni T-54A
360-106 Czołg Średni T-54AM
360-107 Czołg Średni T-54AM1
360-108 Czołg Średni T-55
360-109 Czołg Średni T-55A
360-110
360-111 Czołg Średni T-55U
360-112 Czołg Średni T-55M
360-113 Czołg Średni T-55AD
360-114 Czołg Średni T-72
360-115 Czołg Średni T-55AD1
360-116 Czołg Średni T-55AD2
360-117 Czołg Średni T-55AM
360-118 Czołg Średni T-72A
360-119 Czołg Średni T-72M1
360-120 Czołg Średni T-55AD1M
360-121 Czołg Średni T-55AD2M
360-122
360-123
360-124 Czołg Średni T-72M1D
360-125 Czołg Średni T-55AMS
360-126
360-127
360-128
360-129
360-130 Czołg Leopard 2A4
Re: T-54 i T-55
#24Na wstępie tym, którzy jeszcze nie przeczytali: Polion Nr 4/2018 a szczególnie artykuł:
Pancerna pięść Wojska Polskiego - Pancerna pięść na koniec tysiąclecia. Roberta Rochowicza
Zaskoczyła i zastanowiła mnie informacja o prezentacji dla przedstawicieli Państw UW silnika W-46-5M, tzn. silnika od T-72, który można było zainstalować w T-55.
Z tego co przeczytałem w innym artykule T-55 uznano za przestarzały w dowództwie AR na początku lat 80-tych. Rozumiem ograniczone modernizacje ale wymiana silnika?
Stąd moje pytanie czy wiadomo coś o wzmocnieniu siły ognia tego czołgu?
Wymiana armaty na 125 mm brzmi fantastycznie ale może wiadomo coś o nowej amunicji poza ppk?
Pancerna pięść Wojska Polskiego - Pancerna pięść na koniec tysiąclecia. Roberta Rochowicza
Zaskoczyła i zastanowiła mnie informacja o prezentacji dla przedstawicieli Państw UW silnika W-46-5M, tzn. silnika od T-72, który można było zainstalować w T-55.
Z tego co przeczytałem w innym artykule T-55 uznano za przestarzały w dowództwie AR na początku lat 80-tych. Rozumiem ograniczone modernizacje ale wymiana silnika?
Stąd moje pytanie czy wiadomo coś o wzmocnieniu siły ognia tego czołgu?
Wymiana armaty na 125 mm brzmi fantastycznie ale może wiadomo coś o nowej amunicji poza ppk?
Re: T-54 i T-55
#25Cześć.
Problem modernizacji czołgu T-55 pojawił się już na początku lat 70. Naczelne dowództwo UW zdawało sobie sprawę z faktu, że podstawowy czołg sojuszu jest już mocno przestarzały i nie odpowiada analogicznym czołgom „zachodnich”, które poddawano systematycznej modernizacji.
Tradycyjnie Rosjanie mieli przygotować program kompleksowej modernizacji tych czołgów, ale Komitet Techniczny UW postanowił, że inne kraje produkujące ten czołg (Polska i Czechosłowacja) mogą pracować nad własnymi wersjami modernizacji. Oczywiście końcowe wyniki i ich wprowadzenie do stosowania zależało decyzji Dowództwa UW.
Polska już w latach 70. przystąpiła do opracowywania poszczególnych elementów modernizacyjnych. W ramach tych prac w Wojskowej Akademii Technicznej przystąpiono do realizacji programu „Merida”, czyli systemu kierowania ogniem do czołgu T-55. Ogólna koncepcja tego systemu była prezentowana w 1978 r. przedstawicielom UW na wystawie sprzętu opracowywanego i produkowanego w Polsce. W tym samym czasie pracowano nad systemem ostrzegania o opromieniowaniu wiązką laserową.
W ramach modernizacji, WAT opracowała i zbudowała dwie armaty czołgowe kalibru 100 mm z nową balistyką, która poprawiała możliwości niszczenia dotychczasową amunicją oraz pozwalała na strzelanie nowymi pociskami podkalibrowymi opracowanymi w WAT (lata 1977-1981). Modernizacja objęła balistykę wewnętrzną, lufę, przedmuchiwacz oraz opracowano osłonę termoizolacyjną. W trakcie strzelań próbnych uzyskano poprawę celności, zwiększenie odległości strzału bezwzględnego, lepsze odprowadzanie gazów prochowych z przedziału bojowego. Odległość strzału bezwzględnego dla celu o wysokości 2 m wynosiła 1730 m, dla wysokości 2,7 m – 1980 m.
100 mm pocisk podkalibrowy z rdzeniem o kalibrze 55 mm, wykonano partię 100 sztuk pocisków. Pocisk rdzeniowy z oddzielającym się płaszczem, rdzeń o kalibrze 55 mm, prędkość początkowa 1450 m/s, odległość strzału bezwzględnego zwiększona o około 5% w stosunku do pocisku importowanego (dla wysokości celu 2 m).
Próby armaty i pocisku wypadły pomyślnie, rozwiązania nie zostały uwzględnione w krajowej modernizacji czołgu T-55.
W tym samym czasie opracowano miniaturowy sygnalizator opromieniowania radarem obserwacyjnym pola walki – temat „Widawa”.
WITU opracowywało systemy przeznaczone do stawiania zasłon dymnych.
Wymiana silnika na W-46-5M była logiczna. T-72 miał stać się podstawowym czołgiem UW, zatem posiadanie jednego typu silnika ułatwiało remonty i zaopatrzenie, ponadto zakłady produkcyjne mogły przejść na produkcję silnika jednego typu (w różnych wersjach) i zrezygnować z utrzymywania linii produkcyjnych dla sinika W-55 i W-46. Mimo wielu podobieństw silniki te różniły się i wymagały odmiennego oprzyrządowania linii produkcyjnych.
To tyle na gorąco.
Problem modernizacji czołgu T-55 pojawił się już na początku lat 70. Naczelne dowództwo UW zdawało sobie sprawę z faktu, że podstawowy czołg sojuszu jest już mocno przestarzały i nie odpowiada analogicznym czołgom „zachodnich”, które poddawano systematycznej modernizacji.
Tradycyjnie Rosjanie mieli przygotować program kompleksowej modernizacji tych czołgów, ale Komitet Techniczny UW postanowił, że inne kraje produkujące ten czołg (Polska i Czechosłowacja) mogą pracować nad własnymi wersjami modernizacji. Oczywiście końcowe wyniki i ich wprowadzenie do stosowania zależało decyzji Dowództwa UW.
Polska już w latach 70. przystąpiła do opracowywania poszczególnych elementów modernizacyjnych. W ramach tych prac w Wojskowej Akademii Technicznej przystąpiono do realizacji programu „Merida”, czyli systemu kierowania ogniem do czołgu T-55. Ogólna koncepcja tego systemu była prezentowana w 1978 r. przedstawicielom UW na wystawie sprzętu opracowywanego i produkowanego w Polsce. W tym samym czasie pracowano nad systemem ostrzegania o opromieniowaniu wiązką laserową.
W ramach modernizacji, WAT opracowała i zbudowała dwie armaty czołgowe kalibru 100 mm z nową balistyką, która poprawiała możliwości niszczenia dotychczasową amunicją oraz pozwalała na strzelanie nowymi pociskami podkalibrowymi opracowanymi w WAT (lata 1977-1981). Modernizacja objęła balistykę wewnętrzną, lufę, przedmuchiwacz oraz opracowano osłonę termoizolacyjną. W trakcie strzelań próbnych uzyskano poprawę celności, zwiększenie odległości strzału bezwzględnego, lepsze odprowadzanie gazów prochowych z przedziału bojowego. Odległość strzału bezwzględnego dla celu o wysokości 2 m wynosiła 1730 m, dla wysokości 2,7 m – 1980 m.
100 mm pocisk podkalibrowy z rdzeniem o kalibrze 55 mm, wykonano partię 100 sztuk pocisków. Pocisk rdzeniowy z oddzielającym się płaszczem, rdzeń o kalibrze 55 mm, prędkość początkowa 1450 m/s, odległość strzału bezwzględnego zwiększona o około 5% w stosunku do pocisku importowanego (dla wysokości celu 2 m).
Próby armaty i pocisku wypadły pomyślnie, rozwiązania nie zostały uwzględnione w krajowej modernizacji czołgu T-55.
W tym samym czasie opracowano miniaturowy sygnalizator opromieniowania radarem obserwacyjnym pola walki – temat „Widawa”.
WITU opracowywało systemy przeznaczone do stawiania zasłon dymnych.
Wymiana silnika na W-46-5M była logiczna. T-72 miał stać się podstawowym czołgiem UW, zatem posiadanie jednego typu silnika ułatwiało remonty i zaopatrzenie, ponadto zakłady produkcyjne mogły przejść na produkcję silnika jednego typu (w różnych wersjach) i zrezygnować z utrzymywania linii produkcyjnych dla sinika W-55 i W-46. Mimo wielu podobieństw silniki te różniły się i wymagały odmiennego oprzyrządowania linii produkcyjnych.
To tyle na gorąco.
Re: T-54 i T-55
#26Witold
dziękuję bardzo za wypowiedź. Smaczek o polskim prototypie armaty czołgowej 100 mm fantastyczny.
Pozdrawiam
Piotr
dziękuję bardzo za wypowiedź. Smaczek o polskim prototypie armaty czołgowej 100 mm fantastyczny.
Pozdrawiam
Piotr
Re: T-54 i T-55
#27Cześć.
Wracając do silnika W-46-5M to jego montaż w kadłubie T-55 wymagał pewnych istotnych przeróbek. Konieczne było zrobienie dziury w prawej bocznej ścianie kadłuba w celu zamontowania instalacji oczyszczania powietrza. Silnik W-55U nie wymagał takiej ingerencji w kadłub.
Wracając do silnika W-46-5M to jego montaż w kadłubie T-55 wymagał pewnych istotnych przeróbek. Konieczne było zrobienie dziury w prawej bocznej ścianie kadłuba w celu zamontowania instalacji oczyszczania powietrza. Silnik W-55U nie wymagał takiej ingerencji w kadłub.
Re: T-54 i T-55
#28Cześć.
Zespół odpylaczy cyklonowych był umieszczony w opancerzonym pojemniku na prawym błotniku, dlatego T-55AM z tym silnikiem miał tylko dwa dodatkowe zbiorniki paliwa na błotniku.
Zespół odpylaczy cyklonowych był umieszczony w opancerzonym pojemniku na prawym błotniku, dlatego T-55AM z tym silnikiem miał tylko dwa dodatkowe zbiorniki paliwa na błotniku.
T-54 i T-55
#29
Witam.
Ja natomiast mam pytania.
1) Skąd pochodzi powyższa informacja o tych działach jak i pociskach.
2) Czy od lat 50 tak gdzieś do lat 80 planowano zbudowanie własnego czołgu który miałby bazować na T-54 i/lub T-55, mam tu na myśli projekty, lub też prototypy które miały by być następcą powyższych omawianych czołgów w Polsce ale i ogólnie takowe plany, jeśli tak to czy ktoś mógłby wymienić kilka takich przykładów? Czy coś o tym wiecie lub coś słyszeliście o tym, jaki jest stan wiedzy na ten temat aktualnie?
3) Czy w ramach modernizacji czołgów T-54 i T-55 w Polsce planowano nową wieżę, wymianę działa na wyższy kaliber dla przykładu na działo 125 mm, lub wymianę silnika? Na czym stanęły prace nad turbiną gazową w Polsce?
Interesują mnie takie rzeczy więc chcę się czegoś dowiedzieć.
Pozdrawiam
Ja natomiast mam pytania.
1) Skąd pochodzi powyższa informacja o tych działach jak i pociskach.
2) Czy od lat 50 tak gdzieś do lat 80 planowano zbudowanie własnego czołgu który miałby bazować na T-54 i/lub T-55, mam tu na myśli projekty, lub też prototypy które miały by być następcą powyższych omawianych czołgów w Polsce ale i ogólnie takowe plany, jeśli tak to czy ktoś mógłby wymienić kilka takich przykładów? Czy coś o tym wiecie lub coś słyszeliście o tym, jaki jest stan wiedzy na ten temat aktualnie?
3) Czy w ramach modernizacji czołgów T-54 i T-55 w Polsce planowano nową wieżę, wymianę działa na wyższy kaliber dla przykładu na działo 125 mm, lub wymianę silnika? Na czym stanęły prace nad turbiną gazową w Polsce?
Interesują mnie takie rzeczy więc chcę się czegoś dowiedzieć.
Pozdrawiam
T-54 i T-55
#30Interesujący wątek, bo tak naprawdę armata D-10T2S ze względu na stosunkowo duży rozrzut średnio nadawała się do współpracy z SKO takim jak "Merida".
