Powietrze było potrzebne do podania paliwa TG-02 i utleniacza AK-20i do generatorów gazowych, które wytwarzały nadciśnienie w zbiornikach paliwa T-1 i utleniacza AK-20i. Generator zbiornika utleniacza był "kwaśny" tzn. pracował na nadmiarze utleniacza AK-20i, aby zabezpieczyć zbiornik utleniacza przed możliwością przedostania się do niego paliwa TG-02, co mogło doprowadzić do wybuchu. Generator gazowy na zbiorniku paliwa T-1 pracował na namiarze paliwa TG-02.

Pozdrawiam

Witam
Sprężone powietrze było potrzebne do realizacji wielu funkcji.Od przetłoczenia paliwa rozruchowego do zbiorników pomiarowych wyrzutni przed pobraniem rakiety.Lewy króciec na zdjęciu to ,,wyjście powietrza" , prawy wejście paliwa rozruchowego : Paliwo rozruchowe trafiało tutaj: a było pobierane ze zbiornika jak na fotce (przy lewym kole naczepy) : Czasami zbiornik ten czekał na nas przy kompresorze a czasami trzeba było biec do naczepy po to cholerstwo.Przeklinałem czasami ergonomię tego wynalazku- była tam rurka odpowietrzająca która idealnie zaczepiała o łydkę w czasie przenoszenia i uchwyty tak zaprojektowane by jak najbardziej się umęczyć .Później trzeba było doładować butle rakiety - operacja wykonywana podczas podnoszenia rakiety.Przed startem trzeba było paliwo rozruchowe wtłoczyć do zbiornika paliwa a właściwie do rury przechodzącej przez zbiornik utleniacza. Z tego co pamiętam było to ok. 30 litrów , paliwo rozruchowe miało większą gęstość i jako pierwsze mieszało się z utleniaczem przy uruchomieniu silnika....no i te baterie ampułowe. Tutaj jest zdjęcie 3 obwodów : paliwa rozruchowego ,uaktywniania baterii ampułowych i dopełnienia butli rakiety : .
Jak wspominałem ćwiczyliśmy na paliwie szkolnym (nafta lotnicza ) i w czasie zadania wykonywałem pewien ,,myk". Odłączałem wąż paliwa rozruchowego od wyrzutni i podłączałem zbiornik zlewowy który w czasie marszu był zamocowany tutaj: Po zadaniu powietrze przydawało się by znowu przetłoczyć paliwo szkolno-rozruchowe ze zbiornika zlewowego do zbiornika pomiarowego albo przekazać baterii technicznej przy zdawaniu rakiety.Nie wiem jak to było w innych bateriach ale dopiero w drugim roku służby zorganizowaliśmy (prywatne zlecenie u tokarza) specjalne zamknięcie zbiornika zlewowego z króćcem powietrza. Wcześniej można było cholery dostać przelewając paliwo do zbiornika pomiarowego od góry..sporo tego rozlewało się 😀. A wracając do samego uruchamiania silnika być może znajdę swoją ściągę która przemyciłem do cywila i wrzucę skan tego . Funkcyjni nr 4 i 1 wciąż byli odpytywani z budowy układu napędowego - taki sposób wykorzystania wolnego czasu w LWP . Musiałem znać cykl uruchomienia silnika i cykl wyłączenia silnika czyli punkt po punkcie które podzespoły i ich rosyjskie nazwy.Pamiętam że to było inicjowane pironabojami i zastosowano ciekawe rozwiązania typu uaktywniane gazowo noże przecinające metalowe przepony w obwodach paliwa i utleniacza.Takie tam wspominki 😉
Pozdrawiam
Maryjusz

To zdanie wymaga dodatkowego komentarza. Otóż termin "wprowadzenie do uzbrojenia" nie jest tożsamy z faktycznym początkiem eksploatacji w wojskach. Jest to po prostu uchwała RM ZSRR, w tym wypadku nr 75-26 z dn. 27.01.1967 r. Tymczasem produkcja 9P117 na podwoziu MAZ-543 ruszyła wcześniej, bo w 1965 r. W maju t. r. serię informacyjną wypuścił Zakład Ciężkiego Przemysłu Maszynowego im. W. I. Lenina w Pietropawłowsku. Początek masowej produkcji miał miejsce jesienią 1965 r. W 1966 r. wyprodukowano serię informacyjną 9P117 na podwoziu zmodernizowanego MAZ-543A (i to ten wariant został oficjalnie przyjęty na uzbrojenie w styczniu 1967 r.), a w 1968 r. ruszyła jego produkcja masowa.

Cześć.
Wszystko się zgadza oprócz sformułowania "początek masowej produkcji miał miejsce jesienią 1965 r." To ciągle były serie przedprodukcyjne przeznaczone do długotrwałych testów wojskowych w realnych warunkach bojowych. W trakcie ich produkcji wprowadzano zmiany i udoskonalenia będące wynikiem uwag zgłaszanych przez wojsko. Wyrzutnie stanowiły wyposażenie wybranych brygad i nie wchodziły masowo do wyposażenia. Po porażce jaką była wyrzutnia 2P20, której produkcję zaczęto organizować zgodnie z postanowieniem RM ZSRR z dnia 25 lipca 1963 r. w Zakładzie Ciężkiego Przemysłu Maszynowego im. W. I. Lenina w Pietropawłowsku, nie chciano powtórzyć tego samego błędu.
W ZSRR bardzo często stosowano taki system, np. haubice 2S1 "Goździk" i system dowodzenia 1W12 "Maszyna" dwa lata testowano w wybranych jednostkach zanim podjęto decyzję o ich przyjęciu do uzbrojenia. W tym samym czasie przygotowywano zakłady do ich masowej produkcji.

Pozdrawiam

Racja! Sformułowanie "masowa" jest niewłaściwie w odniesieniu do 9P117 na MAZ-543. Niemniej była to produkcja seryjna (po serii informacyjnej). Prace nad 9P117 rozpoczęto na podstawie uchwały nr 1116 z 10.10.1962 r. Okres do maja 1965 r. to sporo czasu na opracowanie urządzeń wyrzutni, integrację ich z podwoziem i rakietą (budowa prototypów) oraz przeprowadzenie prób państwowych, poligonowych itp. Natomiast do jednostek wysyła się nie prototypy, a egzemplarze seryjne. Cel prób wojskowych jest również inny, niż prób prototypów. Zmiany będące rezultatem uwag zgłaszanych przez użytkownika wprowadza się w całym okresie produkcji seryjnej, a także po jej zakończeniu (biuletyny).

Przywołany przykład z 2S1 jest raczej chwalebnym odstępstwem od reguły. Najpierw uchwała RM ZSRR nr 609-201 z 4.06.1967 r., następnie budowa prototypów, badania poligonowe (od sierpnia 1969 r.), potem przyjęcie do uzbrojenia przez najwyższe czynniki (uchwała RM ZSRR nr 770-249 z 14.09.1970 r.), a następnie rozruch produkcji seryjnej (1971 r.). Nigdzie nie spotkałem się z informacją o testowaniu 2S1 w wojskach przed podjęciem uchwały o przyjęciu do uzbrojenia. Podasz jakieś źródło?

Można również przywołać przykłady sprzętu, który nigdy nie został przyjęty do uzbrojenia, a mimo to służył latami w wojskach.