Faktycznie oszczędności wielkich nie zrobiono. Raczej uczyniono strukturę rzeczywistą.
Regułą jest to, że dywizje składają się z pułków bądź brygad. Była to jedyna znana mi dywizja w tamtym okresie która składała się z batalionów.
Jednostkę zwaną 6 DPD należało faktycznie traktować jako brygadę lekką. Dużych zmian w strukturze nie uczyniono. Podobnie w 7 DD, tam były pdes. przed restrukturyzacją i zostały pułki po niej.

Generalnie były to zmiany nazw wiążące nazwę z faktyczną wartością bojową (6 DPD miała siłę lekkiej BPD a 7 DD faktycznie wzmocnionej BPM) i w małym stopniu oszczędności. Kosmetyka.

Witam.
Z dużym zainteresowaniem czytam wszystkie wypowiedzi na forum (na wszystkie tematy). Zorientowałem się, że nie wszyscy zabierający głos na temat 7 DDes znają artykuł Pana ppłk dypl. Franciszka Szczęsnego pt. „7 Brygada Obrony Wybrzeża” zamieszczonego w Polsce Zbrojnej nr 203 z dnia 18.10.1993 r. Wygrzebałem go w swoich szpargałach i postanowiłem zabrać po raz pierwszy głos na łamach forum i przekazać jego obszerne fragmenty.


Rozkazem ministra obrony narodowej nr 051/MON z 8 X 1963 r. powołana została 7 Łużycka Dywizja Desantowa – poprzedniczka 7 Brygady Obrony Wybrzeża. Była pierwszym tego typu związkiem taktycznym w dziejach Wojska Polskiego.

Bazę wyjściową do sformowania dywizji stanowiły: 23 Kaszubska Dywizja Piechoty stacjonująca w Gdańsku i Lęborku (w lipcu 1963 r. przemianowana na Dywizję Desantową), 3 pułk piechoty morskiej z Dziwnowa podległy Marynarce Wojennej oraz 34 pułk piechoty 8 DP stacjonujący w Słupsku. Jednostki te przeszły do 7 ŁDD wraz ze sztandarami i sprzętem bojowym. Dywizję sformowano wg następującej organizacji:
- dowództwo i sztab dywizji w Gdańsku – ze sztabu 23 DD.
Pułki:
- 4 Pomorski Pułk Desantowy w Lęborku z 79 pp 23 DD;
- 34 Budziszyński Pułk Desantowy w Słupsku z 34 pp 8 DP;
- 35 Gdański Pułk Desantowy z 76 pp 23 DD i 3 ppm MW.
Bataliony:
- 11 batalion czołgów średnich w Słupsku z bczś 23 DD;
- 41 dywizjon rakiet taktycznych w Gdańsku z 41 pah 23 DD;
- 20 dywizjon artylerii rakietowej BM-21 z 41 pah 23 DD;
- 58 batalion saperów w Lęborku z bsap 23 DD (w latach 70. numerację batalionu zmieniono ma 18 bsap);
- 7 batalion remontowy w Słupsku z brem 23 DD.
Samodzielne kompanie (baterie):
- kompania ochrony i regulacji ruchu w Gdańsku z kompanii dowodzenia 23 DD;
- 52 kompania rozpoznawcza w Leborku z kr 23 DD;
- 23 kompania Łączności w Gdańsku z kłącz 23 DD;
- 29 bateria artylerii przeciwlotniczej w Gdańsku z daplot 23 DD;
- 7 kompania zaopatrzenia w Gdańsku z kzaop 23 DD;
- dywizyjny punkt zaopatrzenia w Gdańsku oraz piekarnia polowa, łaźnia, pralnia, poczta itp.;
- eskadra śmigłowców łącznikowych.

Pierwszym dowódcą dywizji został wykładowca ASG płk dypl. Henryk Rzepkowski. Kolejnymi dowódcami byli: płk dypl. Stanisław Kruczek, płk dypl. Tadeusz Urbańczyk. Gen. bryg. Leszek Kozłowski, gen. bryg. Henryk Szafrański, płk dypl. Ryszard Lackner, płk dypl. Zbigniew Głowienka, płk dypl. Andrzej Wołowiecki.

Okres organizacji dywizji cechował brak jakichkolwiek doświadczeń. Rosjanie kierując się wymogami ochrony tajemnicy nie przekazali swoich doświadczeń. W tej sytuacji najbardziej pomocna okazała się ASG, z której uzyskano materiały o działalności jednostek desantowych armii amerykańskiej i brytyjskiej.

Po raz pierwszy żołnierze dywizji w niebieskich beretach i z kotwicą na lewym rękawie wystąpili podczas przysięgi 15 grudnia 1963 r.

Rok później rozpoczęło się wyposażanie jednostek dywizji w pływające transportery Topas produkcji czechosłowackiej. Zastąpiły one samochody Zis-151. Ich główna zaletą była duża dzielność morska, wadą – brak uzbrojenia. Wieżyczki z karabinami KPWT i PKT zamontowano na nich dopiero w 1971 r. Doskonale współdziałały z czołgami PT-76, zarówno na lądzie, jak i w wodzie.

Dywizja szkoliła się na poligonach Okonek, Drawsko Pomorskie i Orzysz, a w zakresie działań desantowych na plażach Ustki, Ognicy i Jelitkowa.

2 sierpnia 1986 r. 7 Łużycka Dywizja Desantowa została przemianowana na 7 Łużycką Brygadę Obrony Wybrzeża. Zmieniono jej przeznaczenie, a w szkoleniu główny nacisk położono na przygotowanie do prowadzenia obrony wybrzeża na własnym terytorium. Niebawem poddano brygadę restrukturyzacji, w wyniku której zmniejszono skład stanów osobowych, rozwiązano 11 bcz i 41 da, pododdziały sztabowe (kr, kłącz i kor, pplot) połączono w jeden organizm – batalion dowodzenia.

Kolejne ograniczenia finansowe na obronę narodową spowodowały zatrzymanie dopływu nowego sprzętu i zestarzenia się istniejącego, zmniejszenia liczby i rozmachu ćwiczeń, pogorszenie wystroju miejsc zakwaterowania. Układ CFE-1 spowodował konieczność dalszej redukcji uzbrojenia brygady, pod palnik idą ostatnie czołgi i Topasy.

To tyle. Więcej wiedzy na temat dywizji nie posiadam. Będę zadowolony jeżeli w czymś mogłem pomóc. Pozdrawiam.

Brak mojej odpowiedzi wynika niestety z braku czasu.

Jednak gdy zostałem wywołany to informuje iż: w chwili powstania 23. DDes były trzy etaty pułku desantowego.
W etacie 5/345 była kompania czołgów specjalnych (2 plutony x 5 PT-76).
W etacie 5/346 (pdes częsciowo skadrowany) była kcz w której był tylko 1 pluton 3 czołgów PT-76.
W etacie 5/347 (pdes całkowicie skadrowany) były również tylko 3 czołgi PT-76.
Początki były bardzo trudne.
W tym czasie bczś wyposażony był w T-34-85.

Kilka miesięcy później wprowadzono już w 7. DDes jednakowy etat dla wszystkich trzech pdes (rozformowano czwarty - 76.pdes.). W etacie 2/258 była kczspec (2 plutony) - chyba nadal 10 PT-76.

W bczp w następnych latach wymieniono T-34-85 na T-55.

Przy rozpatrywaniu struktury 7. DDes/7. BOW proszę nie stosować żadnych analogii z inymi jednostkami. Jej struktury były niepowtarzalne.
W pdes początkowo były BRDM, później TOPAZy. Nie wiem czy wiecie w jednym TOPAZie były DWIE druzyny desantowe !!!
7. BOW jako jedyna (?) w Polsce uzywała 2S1 Goździk ze specjalnymi pływakami przy burcie (widziałem je i mam ich zdjęcia). Ułatwiało to desant z okrętów desantowych. Nie wiem gdzie są teraz.

Niestety na razie to tyle. Sporo informacji o tej jednostce mam nadal nie uporządkowanych. Może kiedyś.