Witam po raz kolejny!
Oto garść uzupełnień. Odnośnie infrastruktury -lotnisko w Bagiczu miało (ma) dwa pasy startowe, betonowy o wymiarach 2500x40m oraz trawiasty o wymiarach 2500x100m, liczba schronów samolotowych wynosi 31.
871 IAP nie był pierwszą jednostką na tym lotnisku. Przed nim stacjonował krótko pomiędzy styczniem a wrześniem 1961 r.159 IAP.
Jako datę przeniesienia 871 IAP do Brzegu wskazuje się 1.09.1989, niektóre źródła to uściślają podając noc 31.08./1.09.

Pozdrawiam
W. W.

Wszyscy piszecie głównie o 4 AL i obu dywizjach Wojsk Lądowych (6 DSZ i 20 DCz), natomiast nikt nie napomknął słowem o 114 gwardyjskiej brygadzie rakietowej odznaczonej dwoma orderami (kto mi powie jakimi?), stacjonującej w rejonie garnizonu/poligonu Borne Sulinowo. Brygadę zaczęto wycofywać w kwietniu 1991 r. i do lata tegoż roku w całości znalazła się na terytorium Białoruskiego OW. Po rozpadzie ZSRR weszła w skład Sił Zbrojnych RB. Do samego końca uzbrojona była w zestawy rakiet operacyjno-taktycznych 9K72 „Elbrus” (oznaczenie NATO: SCUD-B). Etatowo w takiej jednostce było 8 wyrzutni. Wg źródeł zachodnich (na które powołują się również źródła polskie) było ich 18-20. Obecność pojedynczej brygady rakietowej na terytorium Polski dziwi. Według mnie fakt ten można wytłumaczyć jedynie potrzebą wzmocnienia analogicznych jednostek polskich podczas działań w ramach Frontu Nadmorskiego (na kierunku jutlandzkim), w skład którego – oprócz naszych – wchodzić miały właśnie jednostki PGW stacjonujące na północy kraju.

Co do tego Frontu Polskiego to był utworzony w wyniku ambicji polskich generałów i wątpliwe czy istaniałby również w czasie konflktu.
Realną wartość bojową przedstawiały tylko 1 i 2 Armie. Z 4 A praktycznie tylko 1 pz był dobrze wyposażony pozostałe pułki 1, 3 i 9 Dywizji były wyposażone w przestarzałe uzbrojenie: T-55U, D-44M, M-30 i dz.plotn. 37mm wz.39. Transportery opancerzone posiadała tylko 1 DZ. Organiczne wsparcie w 4A do czasu utworzenia BAA stanowił tylko paa.
Jednostki rezerwowe OND czyli RDZ prawie w ogóle nie posiadały uzbrojenia.
Brakowało sprzętu który występował na szczeblu frontu w AR (2S5, BM-22). Posiadaliśmy wyłącznie 8 Pionów. Sprzęt rakietowy był coraz bardziej przestarzały (ScudB, Łuna-M) a zakupy nowego niewielkie tylko 4 Toczki.
Posiadaliśmy zbyt mało śmigłowców raptem 2 eskadry Mi-24, 2-3 eskadry Mi-17/8. Jako Lotnicze Stanowisko Dowodzenia używaliśmy Mi-2 gdy std. w AR było Mi-9.

W związku z powyższym jak sądzę 1A w ramach radzieckiego frontu uderzałaby w kierunku na Danię. Jej wzmocnieniem byłaby 7 DDesantowa.
Na południowym kierunku uderzałaby 2A. Również w ramach radzieckiego frontu.
Czy w ogóle powstałaby 4A jest dla mnie zagadką. W takim przypadku rzeczywisty OND tworzyłyby 1 DZ i 6 DPD (faktycznie = BDSzt).

W każdym razie osobiście uważam, że LWP nie powinno forsować powstania Frontu Polskiego. Rozwiązać jednostki Frontowe: PAPpanc, BSap, BAA, BA a BRPlot przekazać do 2A (analogicznie PPlotn. z Kubami do jednej z DZ). Możnaby również przenieść 1 lub 2 DZ na etaty RDZ.

Podaję za autorami

http://www.policja.dzierzoniow.dsw.pl/historia_1.htm

(…) Pierwszym Komendantem wojskowym Dzierżoniowa został mjr. Szatiłow. Następcą Szatiłowa był w późniejszym okresie mjr. Orłow. Komendantura wojskowa za siedzibę ustanowiła sobie budynek przy ul. Pocztowej 14 i wystawiła na wysokości ul. Piastowskiej oraz przy skrzyżowaniu ul. Wesołej i Złotej trzy posterunki kontroli drogowej.
W mieście od 1945-1947 r. stacjonował 18 tyś. garnizon radziecki. Żołnierze zostali zakwaterowani w budynkach przy ul. Świdnickiej, Pocztowej, Złotej i Botwina. Zajęli też baraki po byłym obozie pracy przymusowej znajdujące się na terenie obecnego oś. Błękitnego.
(…) KPMO w tym okresie ściśle współpracowała z radziecką Komendanturą wojskową w zakresie utrzymania bezpieczeństwa publicznego na rzecz zarówno nowo napływającej na te tereny ludności polskiej jak i autochtonicznej ludności niemieckiej. Taka współpraca trwała do momentu opuszczenia porzez radziecki garnizon Dzierżoniowa w 1947 roku.
Przestępczość w tym pionierskim okresie osiągnęła wielkie rozmiary i miała różnorodny charakter. Częste były również przypadki naruszania prawa przez funkcjonariuszy NKWD i żołnierzy radzieckiego garnizonu stacjonującego w Dzierżoniowie. Kradzieże, napady rabunkowe z bronią, gwałty zdarzały się dość często, tj. do momentu opuszczenia miasta przez garnizon wojsk radzieckich w 1947 r. (…)

Co do tych zmian, to przebiegały one różnie: w niektórych DSZmot (Zmech) po prostu rozwiązywano pułk pancerny, w innych przekształcano go w czwarty pszmot (w ZGW stosowano oba warianty), w części dywizji pancernych przekształcano jeden pcz w pszmot (tak widziałem bodaj w jednej z dywizji stacjonujących w Czechosłowacji). Nie wiem, jak to wyglądało w NVA. Przyczyną zmian było "odprężenie" za Gorbaczowa, i rezygnacja z doktryny ofensywnej. Zmiany te były oceniane negatywnie, szczególnie dotyczące DSZmot, gdyż w praktyce pozbawiały je możliwości skutecznego działania.